After the August 23 hostage drama, there is just too much negativity about and against the Filipino.

“It is difficult to be a Filipino these days”, says a friend who works in Hong Kong. “Nakakahiya tayo”, “Only in the Philippines” were some of the comments lawyer Trixie Cruz-Angeles received in her Facebook. There is this email supposedly written by a Dutch married to a Filipina, with two kids, making a litany of the supposed stupidity or idiocy of Filipinos in general.  There was also this statement by Fermi Wong, founder of Unison Hong Kong, where she said, “Filipino maids have a very low status in our city.” Then there is this article from a certain Daniel Wagner of Huffington Post, wherein he said he sees nothing good in our country’s future.

Clearly, the hostage crisis has spawned another crisis – a crisis of faith in the Filipino, one that exists in the minds of a significant number of Filipinos and some quarters in the world.

It is important for us Filipinos to take stock of ourselves as a people – of who we truly are as a people. It is important that we remind ourselves who the Filipino really is, before our young children believe all this negativity that they hear and read about the Filipino.

We have to protect and defend the Filipino in each one of us.

The August 23 hostage fiasco is now part of us as Filipinos, it being part now of our country’s and world’s history. But that is not all that there is to the Filipino. Yes, we accept it as a failure on our part, a disappointment to Hong Kong, China and to the whole world.

But there is so much more about the Filipino.

In 1945, at the end of World War II, Hitler and his Nazi had killed more than six million Jews in Europe. But in 1939, when the Jews and their families were fleeing Europe at a time when several countries refused to open their doors to them, our Philippines did the highly risky and the unlikely –through President Manuel L. Quezon, we opened our country’s doors and our nation’s heart to the fleeing and persecuted Jews. Eventually, some 1,200 Jews and their families made it to Manila. Last 21 June 2010, or 70 years later, the first ever monument honoring Quezon and the Filipino nation for this “open door policy” was inaugurated on Israeli soil, at the 65-hectare Holocaust Memorial Park in Rishon LeZion, Israel.

The Filipino heart is one of history’s biggest, one of the world’s rare jewels, and one of humanity’s greatest treasures.

In 2007, Baldomero M. Olivera, a Filipino, was chosen and awarded as the Scientist for the Year 2007 by Harvard University Foundation for his work in neurotoxins which is produced by venomous cone snails commonly found in the tropical waters of Philippines. Olivera is a distinguished professor of biology at University of Utah, USA. The Scientist for the Year 2007 award was given to him in recognition to his outstanding contribution to science, particularly to molecular biology and groundbreaking work with conotoxins.  The research conducted by Olivera’s group became the basis for the production of commercial drug called Prialt (generic name – Ziconotide), which is considered more effective than morphine and does not result in addiction.

The Filipino mind is one of the world’s best, one of humanity’s great assets.

The Filipino is capable of greatness, of making great sacrifices for the greater good of the least of our people. Josette Biyo is an example of this. Biyo has masteral and doctoral degrees from one of the top universities in the Philippines – the De La Salle University (Taft, Manila) – where she used to teach rich college students and was paid well for it. But Dr. Biyo left all that and all the glamour of Manila, and chose to teach in a far-away public school in a rural area in the province, receiving the salary of less than US$ 300 a month. When asked why she did that, she replied, “But who will teach our children?” In recognition of the rarity of her kind, the world-famous Massachusetts Institute of Technology (MIT) in the United States honored Dr. Biyo by naming a small and newly-discovered planet in our galaxy as “Biyo.”

The Filipino is one of humanity’s best examples on the greatness of human spirit!

Efren Peñaflorida was born to a father who worked as a tricycle driver and a mother who worked as laundrywoman. Through sheer determination and the help of other people, Peñaflorida finished college. In 1997, Peñaflorida and his friends formed a group that made pushcarts (kariton) and loaded them with books, pens, crayons, blackboard, clothes, jugs of water, and a Philippine flag. Then he and his group would go to the public cemetery, market and garbage dump sites in Cavite City – to teach street children with reading, math, basic literacy skills and values, to save them from illegal drugs and prevent them from joining gangs. Peñaflorida and his group have been doing this for more than a decade. Last year, Peñaflorida was chosen and awarded as CNN Hero for 2009.

Efren Peñaflorida is one of the great human beings alive today. And he is a Filipino!

Nestor Suplico is yet another example of the Filipino’s nobility of spirit. Suplico was a taxi driver in New York. On 17 July 2004, Suplico drove 43 miles from New York City to Connecticut to return the US$80,000 worth of jewelry (rare black pearls) to his passenger who forgot it at the back seat of his taxi. When his passenger offered to give him a reward, Suplico even refused the reward. He just asked to be reimbursed for his taxi fuel for his travel to Connecticut. At the time, Suplico was just earning $80 a day as a taxi driver. What do you call that? That’s honesty in its purest sense. That is decency most sublime. And it occurred in New York, the Big Apple City, where all kinds of snakes and sinners abound, and a place where – according to American novelist Sydney Sheldon – angels no longer descend. No wonder all New York newspapers called him “New York’s Most Honest Taxi Driver.” The New York City Government also held a ceremony to officially acknowledge his noble deed. The Philippine Senate passed a Resolution for giving honors to the Filipino people and our country.

In Singapore, Filipina Marites Perez-Galam, 33, a mother of four, found a wallet in a public toilet near the restaurant where she works as the head waitress found a wallet containing 16,000 Singaporean dollars (US $11,000). Maritess immediately handed the wallet to the restaurant manager of Imperial Herbal restaurant where she worked located in Vivo City Mall. The manager in turn reported the lost money to the mall’s management. It took the Indonesian woman less than two hours to claim her lost wallet intended for her son’s ear surgery that she and her husband saved for the medical treatment. Maritess refused the reward offered by the grateful owner and said it was the right thing to do.

The Filipina, in features and physical beauty, is one of the world’s most beautiful creatures! Look at this list – Gemma Cruz became the first Filipina to win Miss International in 1964; Gloria Diaz won as Miss Universe in 1969; Aurora Pijuan won Miss International in 1970; Margie Moran won Miss Universe in 1973; Evangeline Pascual was 1st runner up in Miss World 1974; Melanie Marquez was Miss International in 1979; Ruffa Gutierrez was 2nd runner up in Miss World 1993; Charlene Gonzalez was Miss Universe finalist in 1994; Mirriam Quiambao was Miss Universe 1st runner up in 1999; and last week, Venus Raj was 4th runner up in Miss Universe pageant.

I can cite more great Filipinos like Ramon Magsaysay, Ninoy Aquino, Leah Salonga, Manny Pacquaio, Paeng Nepomuceno, Tony Meloto, Joey Velasco, Juan Luna and Jose Rizal. For truly, there are many more great Filipinos who define who we are as a people and as a nation – each one of them is part of each one of us, for they are Filipinos like us, for they are part of our history as a people.

What we see and hear of the Filipino today is not all that there is about the Filipino. I believe that the Filipino is higher and greater than all these that we see and hear about the Filipino. God has a beautiful story for us as a people. And the story that we see today is but a fleeting portion of that beautiful story that is yet to fully unfold before the eyes of our world.

So let’s rise as one people. Let’s pick up the pieces. Let’s ask for understanding and forgiveness for our failure. Let us also ask for space and time to correct our mistakes, so we can improve our system.

To all of you my fellow Filipinos, let’s keep on building the Filipino great and respectable in the eyes of our world – one story, two stories, three stories at a time – by your story, by my story, by your child’s story, by your story of excellence at work, by another Filipino’s honesty in dealing with others, by another Pinoy’s example of extreme sacrifice, by the faith in God we Filipinos are known for.

Every Filipino, wherever he or she maybe in the world today, is part of the solution. Each one of us is part of the answer. Every one of us is part of the hope we seek for our country. The Filipino will not become a world-class citizen unless we are able to build a world-class homeland in our Philippines.

We are a beautiful people. Let no one in the world take that beauty away from you. Let no one in the world take away that beauty away from any of your children! We just have to learn – very soon – to build a beautiful country for ourselves, with an honest and competent government in our midst.

Mga kababayan, after reading this, I ask you to do two things.

First, defend and protect the Filipino whenever you can, especially among your children. Fight all this negativity about the Filipino that is circulating in many parts of the world. Let us not allow this single incident define who the Filipino is, and who we are as a people. And second, demand for good leadership and good government from our leaders. Question both their actions and inaction; expose the follies of their policies and decisions. The only way we can perfect our system is by engaging it. The only way we can solve our problem, is by facing it, head on.

We are all builders of the beauty and greatness of the Filipino. We are the architects of our nation’s success.

To all the people of HK and China, especially the relatives of the victims, my family and I deeply mourn with the loss of your loved ones. Every life is precious. My family and I humbly ask for your understanding and forgiveness.

(Alexander L. Lacson is a Filipino lawyer, author, lecturer and philanthropist. He is best known as the author of the little book 12 Little Things Every Filipino Can Do To Help Our Country. He ran but lost in the 2010 senatorial elections.)

The government’s damage control response was seen as crucial to mitigating the impact on the country’s image and the economy. On Aug. 24 peso shed a hefty 47 centavos to the US dollar while the stock market dropped by 2.29%.

The fiasco has prompted Hong Kong to issue a “black” travel alert — its highest — while China warned its citizens to exercise caution while in the Philippines, prompting alarm among local travel industry officials and concerns that foreign investments would also be affected.

President Benigno C. Aquino III met with Chinese Ambassador Liu Jian Chao yesterday to convey the Philippines’ sympathy and assure that the incident would be investigated. He also talked with Hong Kong Chief Executive Donald Tsang — who had complained that calls to Mr. Aquino during the crisis were not answered — by phone and declared August 25 a National Day of Mourning.

Communications Development and Strategic Planning Secretary Ricky A. Carandang said members of the diplomatic community would be provided a detailed explanation, including particulars of the botched rescue’s operational aspect.

“We have a plan to send a delegation to Hong Kong in the next few days … The idea is to go there and meet with concerned officials to explain what happened,” Mr. Carandang said.

The delegation will also address concerns that Filipinos living in Hong Kong could come under threat given public anger over the incident.

Presidential spokesman Edwin Lacierda said the Foreign Affairs department would brief members of the diplomatic corps to assure them and the foreign community that the Philippines is safe.

“We believe that if we explain what happened … they’ll have more of an understanding, perhaps be kinder when they issue travel advisories,” Mr. Carandang said.

The immediate impact, said Mr. Aquino, would likely be in tourism.

“One of our avenues for job generation is tourism. We intend to double the tourism figures from three million to six million. This obviously does not help,” he told a briefing early yesterday.

Tourism Secretary Alberto A. Lim told BusinessWorld he expects this year’s 3.3-million visitor target to be missed.

“We still have to consult it with our tourism planners and the industry to know how hard they expect to be hit, but I think it (visitor volume) would [go down by] about 5% to 10%,” he said.

Mr. Lim said his department would be coming up with a new “branding package” for the country in a couple of months’ time to counter the negative impact of the incident.

This was echoed by Philippine Travel Agencies Association President Maria Paz R. Alberto, who said: “With the help of the government, we have to improve security for tourists and improve the image of the Philippine National Police, which was heavily tainted in the incident.”

In Cebu, travel agency operators said they were anticipating booking cancellations, and not just from China and Hong Kong.

Jenny Franco, chairperson of the Cebu chapter of the National Association of Independent Travel Agencies, said: “Hong Kong is a country that everybody listens to, especially Asians, because they have a government that everybody looks up to.”

Japanese travel agent Hiroshi Nakamura said Japanese nationals had been advised to exert extra caution when traveling to the Philippines. He was optimistic, however, that Cebu would continue to attract Japanese visitors.

“Cebu has long been loved by the Japanese. It has a good image because it is peaceful,” Mr. Nakamura told BusinessWorld.

Local carriers said they expect to lose business but noted that cancellations were not immediate.

“Philippine Airlines (PAL) carries at least 40% of all inbound tourists from Hong Kong. The Manila-Hong Kong-Manila route is a very busy one with a total of 10 flights daily,” spokesman Ma. Cielo C. Villaluna said.

Given Hong Kong’s call for its citizens to return immediately, she said PAL would be waiving penalties for re-bookings of all Hong Kong-issued tickets.

The flag carrier is also offering two round-trip tickets for free to relatives of Hong Kong nationals who were killed or hospitalized during tragedy.

“The flag carrier will shoulder the airfare for two each for the victims’ relatives in flying to and from Manila. As our way of condoling with the victims’ families, PAL is also offering to bring back the remains of their loved ones to Hong Kong free of charge,” said Harry Tan, chairman of PAL’s executive committee.

Budget carrier Cebu Pacific said it was also waiving re-booking penalties.

“So far, we have received re-booking requests for less than 5% of our total daily passengers carried for our Hong Kong flights,” said Candice Iyog, Cebu Pacific vice-president for marketing and distribution.

Latest Tourism department data showed visitor arrivals up nearly 10% to 980,765 as of April this year. Of the figure, 47,715 came from Hong Kong, 7.89% more compared to the same period last year.

Hong Kong was the fifth-biggest tourism market for the Philippines during the period, behind only South Korea, the United States, Japan and China.

Hong Kong’s “black” alert, said Department of Foreign Affairs spokesman Eduardo C. Malaya, is the only confirmed advisory against the Philippines.

“We recognize the exercise of the prerogative of the Hong Kong Special Administrative Region to issue a travel alert in light of the tragic end to [Monday’s] incident. The incident, however, is an isolated case and is no way reflective of the peace and order situation in the Philippines,” Mr. Malaya said in a text message.

Socioeconomic Planning Secretary Cayetano W. Paderanga, Jr., meanwhile, said the incident would not have a substantial impact on economic growth projections.

“I don’t think this will have a significant effect on our year-round GDP (gross domestic product) and economic growth for the third and fourth quarters. It’s an isolated case. It is not part of the country’s economic condition, and I hope it would be taken that way,” Mr. Paderanga said in a telephone interview.

“What is important now is the government’s response and handling of the incident and how we cope with it,” Mr. Paderanga said.

Bangko Sentral ng Pilipinas Governor Amando M. Tetangco, Jr. told reporters: “That was a very unfortunate incident but an isolated event and the markets will see through that and it should not have a significant effect on the market in general.” (BusinessWorld)

Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.

Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.

Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.

Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.

Saan naman po dinala ang pera?

Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.

Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang.

Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.

Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.

Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.

Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:

Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.

Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.

Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.

Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.

Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.

Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.

Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.

Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.

Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.

Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

Pag-usapan naman natin ang nangyari sa Napocor. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang Napocor na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.

Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.

Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.

Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.

Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Land Bank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.

Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.

Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.

Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.

Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.

Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?

Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.

Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:

• Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.
• Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.
• Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.

Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.

Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.

Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.

Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.

Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga. Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?

Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.

Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.

Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.

Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.

Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.

Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.

Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.

Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.

May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.

Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:

Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.

May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.

Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.

Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.

Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.

Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.

Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.

Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.

Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.

Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.

Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.

May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:

Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.

Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.

Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso.

Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.

Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.

Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.

Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.

Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.

Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.

Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.

Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.

Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.

Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.

Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.

Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.

Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.

Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.

Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa.

Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.

Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.

Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.

Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.

Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.

Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.

Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.

Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik. Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.

Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.

Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.

Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.

Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.

Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.

Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?

Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.

Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.

Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.

Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.

Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.

Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.

Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?

Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?

Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw – kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa” – magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.

Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.

Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?

Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.

Maraming salamat po.

But for his fate and the great challenge he now faces, he seems to be the regular fellow who never strives to be the life of the party. But for the attire and accouterments that have been foisted on him by his social and now political status, why, he could be the ordinary Pinoy, the friend or neighbor whom we trust to do right by us. READ FULL STORY.

It seemed simple enough for the inaugural: they both got off the black Mercedes Benz with car plate number 1 at the far end of the grandstand, Noynoy the new president giving way to his predecessor Gloria to proceed with her final farewell, smiling and waving as she trooped the line in her fine beige terno.

After nine years, Filipinos had wondered if this day was going to happen, if she would be willing to step down peacefully. The new leader of the country never dreamed this day would take place either – a day, he would say in his 20-minute Tagalog speech, that was going to be the start of his ‘kalbaryo’ to live out the legacy of his parents.

And just as the ceremony of the symbolic change of power was about to begin, a jeepney heading towards the front was stopped in its tracks because it was breaking protocol.

Vice President-elect Binay was in it – though he was supposed to have arrived earlier – already creating a metaphor for the role he is playing in the government, this early ingratiating himself to a status off-tangent to the presidency.

What was his point of a battery-operated jeepney as compared to the German-make luxury car? How does he want to see himself in the months to come when a nation feels like it might be starting over again, after years of decline and corruption?

Binay had been eyeing the powerful post of Interior and Local Governments, one that would have given him control of all the local government units and the national police. Noynoy did not offer it to him, and instead appointed himself in that temporary capacity until he decides which one on his list of three prospective appointees he would choose.

Announcing the lineup of his cabinet the previous day, Noynoy presented a combination of old faces in politics, managers in the private sector, women of solid background and feisty reputation, friends he could not part with – in a move showing he wants to achieve a daring style of governance.

Noynoy took his oath a few minutes early before the clock struck noon, as it was supposed to be by strict tradition, yellow rose petals falling from two military choppers that swooped overhead in the humidity of a cloudy day.

Most everyone on stage was fanning themselves in what looked like a choreography of past inaugurations where officials and guests on stage, dressed in barong tagalog and terno, come from the ranks of government and business and diplomacy, overlooking the masses waving yellow flags, the symbol of the Aquino icons of the post-dictatorship years.

The Philippine Philharmonic Orchestra lent an air of refreshing solemnity to an occasion that was meant to be dignified, but had started out in the usual entertainment fashion of a noontime show and a Chinese lion dance that looked out of place.

Noynoy made it clear that he was for the masses, speaking their language, peppering his speech with slang words – wala nang lamangan, walang padrino, walang pagnanakaw … walang wang-wang, counterflow, tong … kayo ang boss ko – saying that the deaths of his parents were for nothing less than the pride of the ordinary Filipinos.

For a man who had been seen as lackluster, a plodder, wallpaper consigned to the background of the greatness of history and destiny bequeathed to his parents, Noynoy has come out of his shell, striking in the afterglow of his impressive victory.

He marched a bit awkwardly when it was his turn to troop the line – after the oath-taking, after his speech – as the new commander-in-chief, to the music of a military brass band. But soon he will get used to it. There’s an air of graciousness about him; he appears neither arrogant nor imperious. The way he clasps his hands shows solidness and conviction.

Today, even just for today, we’d like to believe something good can happen out of this. A pair of doves was flown into the air and there were other flocks that flew past. The people on stage with him cannot miss the symbol of witnessing the heir of Ninoy and Cory taking perhaps yet another major step, and how much of this can we understand on his first day on the job of changing the course of our future?

I shall carry the torch forward, he said. Join me.

If we truly want change in this country, maybe it’s our turn to take the call. (GMANews.TV)

IN PHOTO: The incoming president and his predecessor arrive at the Quirino Grandstand for the inaugural rites.

Ang layunin ko sa buhay ay simple lang: maging tapat sa aking mga magulang at sa bayan bilang isang marangal na anak, mabait na kuya, at mabuting mamamayan.

Nilabanan ng aking ama ang diktadurya at ibinuwis niya ang kanyang buhay para tubusin ang ating demokrasya. Inalay ng aking ina ang kanyang buhay upang pangalagaan ang demokrasyang ito. Ilalaan ko ang aking buhay para siguraduhin na ang ating demokrasya ay kapaki-pakinabang sa bawat isa. Namuhunan na po kami ng dugo at handa kong gawin ito kung muling kinakailangan.

Tanyag man ang aking mga magulang at ang kanilang mga nagawa, alam ko rin ang problema ng ordinaryong mamamayan. Alam nating lahat ang pakiramdam na magkaroon ng pamahalaang bulag at bingi. Alam natin ang pakiramdam na mapagkaitan ng hustisya, na mabalewala ng mga taong pinagkatiwalaan at inatasan nating maging ating tagapagtanggol.

Kayo ba ay minsan ring nalimutan ng pamahalaang inyong iniluklok sa puwesto? Ako rin. Kayo ba ay nagtiis na sa trapiko para lamang masingitan ng isang naghahari-hariang de-wangwang sa kalsada? Ako rin. Kayo ba ay sawang-sawa na sa pamahalaang sa halip na magsilbi sa taumbayan ay kailangan pa nila itong pagpasensiyahan at tiisin? Ako rin.

Katulad ninyo ako. Marami na sa atin ang bumoto gamit ang kanilang paa – nilisan na nila ang ating bansa sa kanilang paghahanap ng pagbabago at katahimikan. Tiniis nila ang hirap, sinugod ang panganib sa ibang bansa dahil doon may pag-asa kahit kaunti na dito sa atin ay hindi nila nakikita. Sa iilang sandali na sarili ko lang ang aking inaalala, pati ako ay napag-isip din – talaga bang hindi na mababago ang pamamahala natin dito? Hindi kaya nasa ibang bansa ang katahimikang hinahanap ko? Saan ba nakasulat na kailangang puro pagtitiis ang tadhana ng Pilipino?

Ngayon, sa araw na ito – dito magwawakas ang pamumunong manhid sa mga daing ng taumbayan. Hindi si Noynoy ang gumawa ng paraan, kayo ang dahilan kung bakit ngayon, magtatapos na ang pagtitiis ng sambayanan. Ito naman po ang umpisa ng kalbaryo ko, ngunit kung marami tayong magpapasan ng krus ay kakayanin natin ito, gaano man kabigat.

Sa tulong ng wastong pamamahala sa mga darating na taon, maiibsan din ang marami nating problema. Ang tadhana ng Pilipino ay babalik sa tamang kalagayan, na sa bawat taon pabawas ng pabawas ang problema ng Pinoy na nagsusumikap at may kasiguruhan sila na magiging tuloy-tuloy na ang pagbuti ng kanilang sitwasyon.

Kami ay narito para magsilbi at hindi para maghari. Ang mandato ninyo sa amin ay pagbabago – isang malinaw na utos para ayusin ang gobyerno at lipunan mula sa pamahalaang iilan lamang ang nakikinabang tungo sa isang pamahalaang kabutihan ng mamamayan ang pinangangalagaan.

Ang mandatong ito ay isa kung saan kayo at ang inyong pangulo ay nagkasundo para sa pagbabago – isang paninindigan na ipinangako ko noong kampanya at tinanggap ninyo noong araw ng halalan.

Sigaw natin noong kampanya: “Kung walang corrupt, walang mahirap.” Hindi lamang ito pang slogan o pang poster – ito ang mga prinsipyong tinatayuan at nagsisilbing batayan ng ating administrasyon.

Ang ating pangunahing tungkulin ay ang magsikap na maiangat ang bansa mula sa kahirapan, sa pamamagitan ng pagpapairal ng katapatan at mabuting pamamalakad sa pamahalaan.

Ang unang hakbang ay ang pagkakaroon ng tuwid at tapat na hanay ng mga pinuno. Magsisimula ito sa akin. Sisikapin kong maging isang mabuting ehemplo. Hinding hindi ko sasayangin ang tiwalang ipinagkaloob ninyo sa akin. Sisiguraduhin ko na ganito rin ang adhikain ng aking Gabinete at ng mga magiging kasama sa ating pamahalaan.

Naniniwala akong hindi lahat ng nagsisilbi sa gobyerno ay corrupt. Sa katunayan, mas marami sa kanila ay tapat. Pinili nilang maglingkod sa gobyerno upang gumawa ng kabutihan. Ngayon, magkakaroon na sila ng pagkakataong magpakitang-gilas. Inaasahan natin sila sa pagsupil ng korapsyon sa loob mismo ng burukrasya.

Sa mga itinalaga sa paraang labag sa batas, ito ang aking babala: sisimulan natin ang pagbabalik ng tiwala sa pamamagitan ng pag-usisa sa mga “midnight appointments.” Sana ay magsilbi itong babala sa mga nag-iisip na ipagpatuloy ang baluktot na kalakarang nakasanayan na ng marami.

Sa mga kapuspalad nating mga kababayan, ngayon, ang pamahalaan ang inyong kampeon.

Hindi natin ipagpapaliban ang mga pangangailangan ng ating mga estudyante, kaya’t sisikapin nating punan ang kakulangan sa ating mga silid-aralan.

Unti-unti din nating babawasan ang mga kakulangan sa imprastraktura para sa transportasyon, turismo at pangangalakal. Mula ngayon, hindi na puwede ang “puwede na” pagdating sa mga kalye, tulay at gusali dahil magiging responsibilidad ng mga kontratista ang panatilihing nasa mabuting kalagayan ang mga proyekto nila.

Bubuhayin natin ang programang “emergency employment” ng dating pangulong Corazon Aquino sa pagtatayo ng mga bagong imprastraktura na ito. Ito ay magbibigay ng trabaho sa mga local na komunidad at makakatulong sa pagpapalago ng kanila at ng ating ekonomiya.

Hindi kami magiging sanhi ng inyong pasakit at perwisyo. Palalakasin natin ang koleksyon at pupuksain natin ang korapsyon sa Kawanihan ng Rentas Internas at Bureau of Customs para mapondohan natin ang ating mga hinahangad para sa lahat, tulad ng:

– dekalidad na edukasyon, kabilang ang edukasyong bokasyonal para makapaghanap ng marangal na trabaho ang hindi makapag-kolehiyo;

– serbisyong pangkalusugan, tulad ng Philhealth para sa lahat sa loob ng tatlong taon;

– tirahan sa loob ng mga ligtas na komunidad.

Palalakasin at palalaguin natin ang bilang ng ating kasundaluhan at kapulisan, hindi para tugunan ang interes ng mga naghahari-harian, ngunit para proteksyunan ang mamamayan. Itinataya nila ang kanilang buhay para mayroong pagkakataon sa katahimikan at kapayapaan sa sambayanan. Dumoble na ang populasyong kanilang binabantayan, nanatili naman sila sa bilang. Hindi tama na ang nagmamalasakit ay kinakawawa.

Kung dati ay may fertilizer scam, ngayon ay may kalinga ng tunay para sa mga magsasaka. Tutulungan natin sila sa irigasyon, extension services, at sa pagbenta ng kanilang produkto sa pinakamataas na presyong maaari.

Inaatasan natin na ang papasok na [Agriculture] Secretary Alcala ay magtayo ng mga trading centers kung saan diretso na ang magsasaka sa mamimili – lalaktawan natin ang gitna, kasama na ang kotong cop. Sa ganitong paraan, ang dating napupunta sa gitna ay maari nang paghatian ng magsasaka at mamimili.

Gagawin nating kaaya-aya sa negosyante ang ating bansa. We will cut red tape dramatically and implement stable economic policies. We will level the playing field for investors and make government an enabler, not a hindrance, to business. Sa ganitong paraan lamang natin mapupunan ang kakulangan ng trabaho para sa ating mga mamamayan.

Layunin nating paramihin ang trabaho dito sa ating bansa upang hindi na kailanganin ang mangibang-bansa para makahanap lamang ng trabaho. Ngunit habang ito ay hindi pa natin naaabot, inaatasan ko ang mga kawani ng DFA, POEA at ng OWWA at iba pang mga kinauukulang ahensiya na mas lalo pang paigtingin ang pagtugon sa mga hinaing at pangangailangan ng ating mga overseas Filipino workers.

Papaigtingin namin ang proceso ng konsultasyon at pag-uulat sa taumbayan. Sisikapin naming isakatuparan ang nakasaad sa ating Konstitusiyon na kinikilala ang karapatan ng mamamayaan na magkaroon ng kaalaman ukol sa mga pampublikong alintana.

Binuhay natin ang diwa ng people power noong kampanya. Ipagpatuloy natin ito tungo sa tuwid at tapat na pamamahala. Ang naniniwala sa people power ay nakatuon sa kapwa at hindi sa sarili.

Sa mga nang-api sa akin, kaya ko kayong patawarin at pinapatawad ko na kayo. Sa mga nang-api sa sambayanan, wala akong karapatan na limutin ang inyong mga kasalanan.

To those who are talking about reconciliation, if they mean that they would like us to simply forget about the wrongs that they have committed in the past, we have this to say: there can be no reconciliation without justice. Sa paglimot ng pagkakasala, sinisigurado mong maulit muli ang mga pagkakasalang ito. [Justice] Secretary de Lima, you have your marching orders. Begin the process of providing true and complete justice for all.

Ikinagagalak din naming ibahagi sa inyo ang pagtanggap ni dating Chief Justice Hilario Davide Jr. sa hamon ng pagtatatag at pamumuno sa isang Truth Commission na magbibigay linaw sa maraming kahinahinalang isyu na hanggang ngayon ay walang kasagutan at resolusyon.

Ang sinumang nagkamali ay kailangang humarap sa hustisya. Hindi maaaring patuloy ang kalakaran ng walang pananagutan at tuloy na pang-aapi.

My government will be sincere in dealing with all the peoples of Mindanao. We are committed to a peaceful and just settlement of conflicts, inclusive of the interests of all – may they be Lumads, Bangsamoro or Christian.

We shall defeat the enemy by wielding the tools of justice, social reform, and equitable governance leading to a better life. Sa tamang pamamahala gaganda ang buhay ng lahat, at sa buhay na maganda, sino pa ang gugustuhing bumalik sa panahon ng pang-aapi?

Kung kasama ko kayo, maitataguyod natin ang isang bayan kung saan pantay-pantay ang pagkakataon, dahil pantay-pantay nating ginagampanan ang ating mga pananagutan.

Kamakailan lamang, ang bawat isa sa atin ay nanindigan sa presinto. Bumoto tayo ayon sa ating karapatan at konsensiya. Hindi tayo umatras sa tungkulin nating ipaglaban ang karapatan na ito.

Pagkatapos ng bilangan, pinatunayan ninyo na ang tao ang tunay na lakas ng bayan.

Ito ang kahalagahan ng ating demokrasya. Ito ang pundasyon ng ating pagkakaisa. Nangampanya tayo para sa pagbabago. Dahil dito taas-noo muli ang Pilipino. Tayong lahat ay kabilang sa isang bansa kung saan maaari nang mangarap muli.

To our friends and neighbors around the world, we are ready to take our place as a reliable member of the community of nations, a nation serious about its commitments and which harmonizes its national interests with its international responsibilities.

We will be a predictable and consistent place for investment, a nation where everyone will say, “it all works.”

Inaanyayahan ko kayo ngayon na manumpa sa ating mga sarili, sa sambayanan, Walang Maiiwan.

Walang pangingibang-bayan at gastusan na walang wastong dahilan. Walang pagtalikod sa mga salitang binitawan noong kampanya, ngayon at hanggang sa mga susunod pang pagsubok na pagdadaanan sa loob ng anim na taon.

Walang lamangan, walang padrino at walang pagnanakaw. Walang wang-wang, walang counterflow, walang tong. Panahon na upang tayo ay muling magkawanggawa.

Nandito tayo ngayon dahil sama-sama tayong nanindigan at nagtiwala na may pag-asa.

The people who are behind us dared to dream. Today, the dream starts to become a reality. Sa inyong mga nag-iisip pa kung tutulong kayo sa pagpasan ng ating krus, isa lang ang aking tanong – kung kailan tayo nanalo, saka pa ba kayo susuko?

Kayo ang boss ko, kaya’t hindi maaaring hindi ako makinig sa mga utos ninyo. We will design and implement an interaction and feedback mechanism that can effectively respond to the people’s needs and aspirations.

Kayo ang nagdala sa akin sa puntong ito – ang ating mga volunteers – matanda, bata, celebrity, ordinaryong tao, na umikot sa Pilipinas para ikampanya ang pagbabago; ang aking mga kasambahay, na nag-asikaso ng lahat ng aking mga personal na pangangailangan; ang aking pamilya, kaibigan at katrabaho, na dumamay, nag-alaga at nagbigay ng suporta sa akin; ang ating mga abogado, na nagpuyat para bantayan ang ating mga boto at siguraduhing mabilang ang bawat isa; ang aking mga kapartido at kaalyado na kasama kong nangahas mangarap; at ang milyun-milyong Pilipinong nagkaisa, nagtiwala at hindi nawalan ng pag-asa – nasa inyo ang aking taos-pusong pasasalamat.

Hindi ko makakayang harapin ang aking mga magulang, at kayong mga nagdala sa akin sa yugto ng buhay kong ito, kung hindi ko maisasakatuparan ang aking mga binitawang salita sa araw na ito.

My parents sought nothing less and died for nothing less than democracy, peace and prosperity. I am blessed by this legacy. I shall carry the torch forward.

Layunin ko na sa pagbaba ko sa katungkulan, masasabi ng lahat na malayo na ang narating natin sa pagtahak ng tuwid na landas at mas maganda na ang kinabukasang ipapamana natin sa susunod na henerasyon. Samahan ninyo ako sa pagtatapos ng laban na ito. Tayo na sa tuwid na landas.

Maraming salamat po at mabuhay ang sambayanang Pilipino!

(Delivered on June 30, 2010 at the Qurino Grandstand, Luneta, Manila)