CORY AND NOYNOY AQUINO: A YEAR, A MONTH

Current Affairs

CORY AND NOYNOY AQUINO: A YEAR, A MONTH

No Comments 30 July 2010

This Sunday (Aug. 1) we commemorate the sad demise last year of our Tita Cory, or former President Corazon C. Aquino, the good lady who inspired our People Power phenomenon, and who remarkably had one more gift to hand us when she passed away. And while it may seem ghoulish to imply that a death could turn out to be a blessing, that is exactly what happened when Tita Cory bequeathed us her son. READ FULL STORY

Share
DESTINY’S CHILD

Entertainment

DESTINY’S CHILD

No Comments 27 July 2010

By Jocelyn Valle

Pokwang may have lost another chance at love when an imminent romance with a Mexican-American whom she met while doing a show in Dallas, Texas in April 2010 went kaput. But she’s not sulking.

For starters, her career is going great guns. She recently cut a two-picture deal with Regal Films and she will soon work on the remake of the ‘80s cult hit, Temptation Island, as one of the leads alongside young stars Andi Eigenmann and Carla Abellana. She will play the role of a bratty beauty queen’s loyal yaya. A solo picture is also said to be in the works over at Pokwang’s mother studio, Star Cinema, which is the film production arm of ABS-CBN.

Of course, there’s still the noontime show, Wowowee, which she has been co-hosting since 2007.  Pokwang will also be part of the new game and variety show Pilipinas, Win na Win, which will replace Wowowee beginning July 31. Her resilient professionalism and unique brand of humor have attracted a solid following in the country and abroad.

Pokwang, who is Marietta Subong in real life, is a fulfilled single mother to her teenage daughter, Riemae, and a capable provider to her widowed mother, her 11 siblings and several relatives. Her father died a few years ago.

She proudly declares that she attributes and dedicates her success to her family, most especially to her child. “Dalawa silang anak ko pero ‘yung panganay kong lalaki, angel ko na siya ngayon,” she says, referring to the sad aftermath of a personal tragedy in 1998 that she now considers as the turning point in her life.

Apat na beses akong nag-abroad sa Japan at ‘yung pinaka-last sa Abu Dhabi,” she recalls her experience as a migrant worker. “’Yun ang time na nagkasakit ang anak kong lalaki. Hindi ako nakauwi hanggang sa mamatay ang anak ko sa brain tumor at mailibing. . . Ang amo namin doon [ay] iba ang paniniwala nila sa mga Kristyano [kaya] parang hindi naman daw importante ‘yung pag-uwi ko. Tapusin ko na lang daw ang kontrata ko or else idedemanda ako. Six months ang kontrata ko. Nakaka-three months pa lang ako. Ayaw sagutin ang pamasahe ko. . . After that, hindi na ako bumiyahe ulit. Ayoko nang magtrabaho abroad. . . May nangyari sa anak ko na wala ako sa tabi n’ya. Sobrang do’n ako durog na durog.”

Upon returning home, Pokwang worked as a choreographer and then as a stand-up comedian at Music Box on Timog Avenue, Quezon City. One night, a talent coordinator from the now defunct gag show of ABS-CBN, Yes, Yes Show, came scouting for contestants in the segment, “Clown in a Million.” Her friends secretly signed her on so she nearly went berserk upon receiving a call telling her to report to the gag show’s set.

Despite feeling unsure of her chances in the contest, Pokwang reported to ABS-CBN studio. “Wala akong magagawa kundi magsikap na kahit ano’ng trabaho basta legal papasukin ko,” she says. “Kasi nakita ko na walang tutulong sa anak ko kundi ako lang. ‘Yung tatay, wala ng silbi, ‘di ba? Ang mga magulang ko naman matatanda na, wala nang trabaho. ‘Yung mga kapatid ko, sa akin pa rin umaasa.”

Pokwang, who wears her Catholic faith on her sleeves, firmly believes in fate. “Naniniwala talaga ako na ‘pag destiny mo, destiny mo talaga kahit ano’ng gawin mong iwas. Ayoko talagang sumali kasi sobrang nahihiya ako nang bonggang-bongga pero plano ni God ‘yan kaya hindi pwedeng ilihis.”

At the same time, she lives by the dictum that God helps those who help themselves. That’s why despite her flourishing showbiz career, Pokwang has put up a salon with her colleague and good friend, Pooh, and mulls over getting into a food business like a Japanese restaurant because she’s a fan of Nippon cuisine. She’s also building another house near her place in Antipolo that she considers lucky and looking into other real estate investments.

Asked if she’s already wealthy, Pokwang, without missing a beat, exclaims, “Ay, sobra! Umaapaw, siksik, liglig. Wala na akong bangko na madepositohan kasi tinatanggihan na. Gano’n ako kayaman!”

But does she still cry?

Oo naman, may mga moment,” she admits, turning serious. “Ibang reason na. Hindi na sa boyfriend, hindi na sa pamilya. Sa pera hindi na rin kasi alam ko na kung paano i-manage ang pinaghirapan ko.”

The last time Pokwang had a good cry was when she received last December the citation for the Readers’ Choice’s “Triumph over Tragedy” category of the 2009 Working Mom Balance Awards. Working Mom is a monthly glossy of ABS-CBN Publishing that annually honors exemplary mothers from various fields.

In between sobs, Pokwang made wisecracks at her hard and sad past while accepting her award. “Ang nanay ko talaga ang inspirasyon ko kung bakit ako naging komedyante. Nililibang n’ya kaming magkakapatid kasi wala kaming makain.” Then she turned emotional. “Idolo ko sa pagiging ina si Mama Mary. Pareho kaming nawalan ng anak [na] ginawa kong inspirasyon.”

She later tells us: “Very thankful ako na nare-recognize ang mga kagaya ko na comedian. Ibang-iba ito sa mga award na natanggap ko kasi madalas sa acting or hosting pero ito, akong-ako talaga ito.”

Last month the comedienne received another unexpected gift, this time from one of her closest friends in showbiz, TV host-actress Kris Aquino. Before the presidential sister left for the US last July, she gave away her customized pink-colored mini-bus to Pokwang as a token of appreciation for the comedienne’s support for President Noynoy Aquino in the last elections.

Bago siya umalis [papunta] sa US ay tinext niya na ako na ide-deliver daw sa bahay,” she relates, adding that she never dreamed of having a bus of her own and receiving such a big present from Kris. “Actually ako, ang gusto ko lang talaga ay malaking sasakyan kasi malaki ang pamilya ko. Sobrang marami kaming magkakapatid, mga pamangkin ko, ilan yang mga yan. Pero hindi ganoon kaganda at hindi ko ini-expect talaga.”

Pokwang says her mother became emotional upon seeing the mini-bus. “Ang unang una umiyak nanay ko. Natuwa talaga ang nanay ko nang bonggang bongga. Saka kasi mahilig maglaboy ang nanay ko. Excited na excited siya. Ginamit na nga agad.

For all the blessings that she has received, she is still wishing for Mr. Right to come her way. “Kung nabibili lang ang dyowa at pagmamahal,” she sighs. “Iniisip ko na lang na mas maswerte ako doon sa mga kababayan natin na walang bahay – ‘yung mga nakatira sa ilalim ng tulay na walang ano…alam mo ‘yun?”

But she adds her Prince Charming should be someone special. “Kailangan mas maraming pera kaysa akin. ‘Yun ang totoo kasi kung ako rin ang bubuhay sa kanya, ‘wag na. At siyempre kailangan ‘yung may takot sa Diyos dahil unang-una, babae ang anak ko. Dapat kasing sipag ko rin siya.”

Share
PRESIDENT AQUINO’S FIRST STATE OF THE NATION ADDRESS

Current Affairs

PRESIDENT AQUINO’S FIRST STATE OF THE NATION ADDRESS

No Comments 27 July 2010

(Delivered before a joint session of Congress on July 26, 2010. Read English translation of speech.)

Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.

Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.

Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.

Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.

Saan naman po dinala ang pera?

Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.

Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang.

Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.

Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.

Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.

Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:

Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.

Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.

Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.

Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.

Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.

Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.

Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.

Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.

Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.

Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

Pag-usapan naman natin ang nangyari sa Napocor. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang Napocor na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.

Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.

Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.

Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.

Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Land Bank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.

Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.

Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.

Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.

Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.

Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?

Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.

Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:

  • Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.
  • Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.
  • Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.

Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.

Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.

Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.

Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.

Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga. Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?

Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.

Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.

Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.

Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.

Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.

Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.

Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.

Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.

May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.

Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:

Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.

May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.

Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.

Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.

Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.

Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.

Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.

Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.

Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.

Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.

Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.

May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:

Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.

Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.

Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso.

Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.

Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.

Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.

Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.

Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.

Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.

Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.

Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.

Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.

Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.

Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.

Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.

Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.

Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.

Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa.

Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.

Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.

Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.

Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.

Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.

Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.

Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.

Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik. Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.

Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.

Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.

Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.

Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.

Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.

Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?

Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.

Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.

Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.

Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.

Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.

Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.

Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?

Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?

Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw – kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa” – magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.

Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.

Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?

Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.

Maraming salamat po.

Share
NAUGHTY GIRL, GOOD GIRL

Entertainment

NAUGHTY GIRL, GOOD GIRL

No Comments 18 July 2010

By Pepper Marcelo

Considered as one of the great beauties in local showbiz, Gretchen Barretto has been in the public eye since her early teens as a model and later on as an actress. She is not only one of the most fashionable and glamorous celebrities today, she is also one of the more colorful personalities in showbiz, thanks to her candid and sometimes over-the-top comments and behavior that have become regular fodder for the tabloids.

In the trailer of ABS-CBN’s recently launched fashionserye, Magkaribal, Derek Ramsay pushed Gretchen down on a table, suggesting a wild session for their characters Louie and Victoria.

First day namin na-shoot yun,” recalls Gretchen during the press conference of Magkaribal. Matagal akong hindi nakapag-love scene na kahit kanino—sa pelikula or telebisyon—so medyo nahirapan kami at hindi ko dapat aminin ito, pero kinailangan naming mag-shot ng brandy bago makunan ang scene na ‘yon. Kasi siyempre nakakanerbiyos. ‘Saka mainit kasi maraming ilaw.”

During the press con, Gretchen refused to talk about her leading man, who was then in South Africa with girlfriend Angelica Panganiban. It will be recalled that Gretchen asked Derek to send her solo pictures from his vacation. In response, Angelica posted an intriguing message in her Twitter account that led some people to believe that she was slighted by the “naughty statement” of Gretchen.

Does she feel sorry for being playful?

“Of course, I have to apologize for being playful kaya ngayon mas guarded ako. Hindi na ako masyadong exciting. Boring na ako. Bahala na kayo [press] kasi kayo lang ang nagpapalaki ng mga sinasabi ko,” she said.

She promised to focus on her acting career, which has been on an upturn since her appearance last year on the drama anthology Maalaala Mo Kaya (MMK). This was followed by her ongoing soap, Magkaribal, co-starring Bea Alonzo, Angel Aquino and Derek.

Gretchen is excited to once again showcase her talents on a regular basis in front of the camera. “Parang feeling ko andito lang ako sa show business pero wala talagang anything na solid para sabihing artista ako or talagang singer dahil paga-nun-ganon lang  ako. Ngayon artista na po ako.”

She said she was inspired to work harder when she was bestowed the Best Single Performance by an Actress citation last year by the Philippine Movie Press Club Star Awards for the episode Salamin in MMK.

Gusto ko kasi makita ng tao kung paano ako magtrabaho, kung gaano ako kasipag at kung gaano ako ka-excited na bumalik sa show business,” she says. “After all, I’ve been here for like half of my life, so gusto kong bumalik at paligayahin ang mga tao na naghintay nang matagal para sa teleserye na ito.”

Set in the fashion world, Magkaribal finds Gretchen in her natural environment, essaying the role of a successful model-cum-socialite. While some may feel that Gretchen is merely being typecast in the soap, the actress promises to bring an unexpected emotional complexity to the role.

Ang kakaiba lang makikita nila ‘yung emotions ni Gretchen Barretto, na ang isang socialite, ang isang model at isang mayaman ay tao rin na nagkakaproblema, umiiyak rin at may issues din sa buhay. Hindi porke’t mayaman ‘yung tao o maganda, ibig sabihin wala na siyang problema sa buhay, wala na siyang pinagdadaanan na sitwasyon.”

Originally, Gretchen was to appear on the soap alongside younger sister Claudine, but after the latter moved to rival network GMA-7, the project was shelved. Claudine’s role eventually went to Bea.

Gretchen is happy that ABS-CBN kept its word to produce the teleserye despite some drastic changes.  “Habang nag-uusap kami tungkol sa kontrata at tungkol sa teleserye na dapat si Claudine ang kasama ko, sinabi nila na, ‘Baka hindi matuloy si Claud. Kung mangyari ba yun, matutuloy ka pa rin ba, because we still want you.’”

She says that she and Claudine have never discussed the latter’s abrupt transfer to GMA-7 but she respects her sister’s decision. “Nanghinayang ako na hindi na si Claud, pero siyempre, hindi naman ibig sabihin nun hindi na kami magkakatrabaho sa isang teleserye, na hindi na magkikita. Again, maliit lang ang mundo ng show business.”

Nonetheless, Gretchen is excited to be working Bea. “Unang-una, that’s Bea Alonzo. She’s one of the biggest stars of ABS-CBN, box-office princess. It’s inspiring to know I’ll be working with somebody as good and as famous as she is, so inspiring talaga for me.”

For her part, Bea admits she was initially intimidated at the thought of working with the model-actress nicknamed “La Greta.” (The moniker stems from her diva-esque attitude.) “Kahit naman sinong tao ‘di ba when you hear na si Gretchen ang makakatrabaho mo, dyosa lang, tapos ang ganda-ganda niya, e ako panay effort bago gumanda. Ang tagal [kong] magpapapayat, ganyan. Nai-intimidate ako.”

Before taping started, the two attended acting workshops where they got to know each other. “Nakita ko ‘yung vulnerable side of her. Parang doon ko nasabing tao naman itong tao na ‘to. Hindi siya showbiz, tao naman siya. So, excited ako. Nag-connect kami doon sa workshop,” adds Bea.

Gretchen is likewise excited to work with Derek, who, like her, is a model too. She admits to having a “showbiz crush” on him before. There were reports that she had asked him to co-star with her in the soap. Notorious for getting involved with her leading men in the past, the rumor did not escape the attention of the gossip mills.

But she laughed off the speculations, pointing to her long and strong relationship with her live-in partner of 16 years, millionaire businessman Tonyboy Cojuangco.

Hindi naman siya nagseselos kasi alam naman ni Tony na kahit ano pa ang mangyari, hindi ko naman siya iiwan. Naughty-naughty ako minsan, pero alam din niyang good girl ako ngayon.”

She fully appreciates Tonyboy’s support and encouragement. “Sinasabi niya lagi sa akin, ‘Go, I want you to work, I want you to feel good.’ Kasi siyempre, when I feel good about my career, about myself, I feel happy also. Alam niya na ito ang pinakagusto ko, alam niyang I’m happiest when I’m working.”

As a show of dedication, she has refused other projects for the duration of the teleserye. “Ayoko naman i-overload because I’ll be taping three times a week for 24 hours. Soyun muna. Titingnan namin kung anong gagawin. May namention about a movie project, but hindi pa namin talaga pinagmimeeting-an. Siyempre unahin muna namin ‘yung teleserye.”

With her comeback in full swing, Gretchen is determined to ignore intrigues that will surely come her way. “As long as hindi masisira ang pagtatrabaho ko, focus pa rin sa pagtatrabaho ko, ibibigay ko pa rin para sa publiko at para sa mga bosses ng ABS-CBN ‘ yung Gretchen, the best of Gretchen, and I realize that.”

She says she’s currently where she wants to be, both personally and professionally. “My life is too perfect now! I have Tony. I have [15-year-old daughter] Dominique and I have a career.”

Share
WHAT P-NOY LACKS

Current Affairs

WHAT P-NOY LACKS

No Comments 18 July 2010

Being un-Arroyo and anti-Arroyo can only take P-Noy so far. A moral imperative may not be enough to drive a country forward. “Clean” will make people respect you, but it won’t put food in people’s mouths. What P-Noy needs for a sustained momentum of leadership is a “strategic vision” or a “developmental vision.” READ FULL STORY

Share
KAPIT SA PATALIM

Migration

KAPIT SA PATALIM

No Comments 10 July 2010

By F Sionil Jose

We have come to esteem our overseas workers as heroes and, indeed, they are. According to official statistics, they bring annually $14 billion or even as much as $20 billion. This vast sum sustains the economy; without it, this nation will collapse — its shopping malls will close, the profligate lifestyle of the rich will cease and thousands upon thousands will definitely starve. FULL STORY

Share
BORACAY ISLAND UNDER THREAT

Travel

BORACAY ISLAND UNDER THREAT

1 Comment 09 July 2010

The Philippines’ once pristine island of Boracay has become extremely overdeveloped, with its famous beach now choked by sewage and too many bars, the country’s new tourism minister said.

In an interview with the news agency Agence France-Presse on July 9, Tourism Secretary Alberto Lim suggested it was time tourists visited equally beautiful beaches in the country other than Boracay, which the government said drew 650,000 tourists last year.

“If you go to Boracay you’d love the beach, you’d love the night life and the good restaurants. But it’s so dense, it’s so dense,” Lim said.

“It is now, you know, too commercial. It’s become Phuket,” he said, referring to the much larger Thai beach resort island.

Lim, who joined President Benigno Aquino’s cabinet when it took power on June 30, said the 10.3 square-kilometer (four square-mile) central Philippine island of Boracay was a different place a generation ago.

The sprawl that followed the tourist dollars caused the seawater off the four-kilometer (2.5 mile) white-sand beachfront to sprout algae, which was fed by sewage from the hotels and restaurants, he said.

“Thirty years ago they tried to set the rules but they were not successful. The local government did not cooperate… so people started overbuilding,” Lim said.

“Of course, bad sewage — that’s why (you are seeing) algae at certain times of the year. It’s green. It’s the result of the sewage seeping out. The algae there is not yucky, it’s moss. Maybe fish eat it. But it’s an indication that there’s a problem below the surface.”

Asked if the problem, which first made world headlines in the mid-1990s, had been solved, Lim said: “I’m not sure. I don’t think so, that’s why at certain times of the year the algae forms.”

Lim said environmental and zoning regulations were not being enforced, leading to structures even being built inside the high-water mark.

“And they continue to build. They’re building huge hotels in the mountains.”

Lim suggested the government may in the end be unable to halt overdevelopment.

“We have world-class laws but nobody follows them,” he said, adding tourists may just have to look elsewhere.

“The thing about Boracay is the quality of the sand, (it is) very white. But there are other places that have better quality sand, but (they are) very expensive,” Lim said. (Agence France-Presse)

Share
THAT LUMP IN THE THROAT

Current Affairs

THAT LUMP IN THE THROAT

No Comments 02 July 2010

By Krip Yuson

But for his fate and the great challenge he now faces, he seems to be the regular fellow who never strives to be the life of the party. But for the attire and accouterments that have been foisted on him by his social and now political status, why, he could be the ordinary Pinoy, the friend or neighbor whom we trust to do right by us. READ FULL STORY.

Share

Sponsored Links

Interested in placing an ad here?

© 2014 Planet Philippines.

Website Setup By Nico Bailon For Buzzword Media